Jakbyś opisał swoje zdjęcia, swój pomysł na uprawianie fotografii?

Aparat fotograficzny może być narzędziem patrzenia lub myślenia. Najczęściej jest mieszanką obu tych możliwości w różnych proporcjach. Staram się by stawał się on dla mnie coraz bardziej narzędziem myślenia. Kamera jest ekstensją i wzroku i mózgu. Myślą o fotografii jako sztuce nie można zapominać o tym drugim.

Masz jakąś swoją myśl przewodnią, która przyświeca Ci przy naciskaniu spustu migawki?

Moja myśl to czy warto ją naciskać, zwłaszcza, że widzę już zdjęcie (na ekranie lcd) jeszcze przed jego zrobieniem.

Bliżej Ci do chłodnej kalkulacja czy żywiołu?

Działałem na ogół spontanicznie. Teraz to się zmienia. Ilość kombinacji jest ograniczona. I naprawdę widać to zbliżanie się do “krawędzi “oglądając pewne rodzaje fotografii. Trzeba być świadomym.

Pamiętasz swoje początki w fotografii?

Początki były typowe. Już w szkole podstawowej robiłem zdjęcia bez niczyjej pomocy. Nawet w pewien sposób eksperymentowałem.

Po latach praktyki i doświadczeń, czy czujesz się wciąż poszukiwaczem?

Ciągle liczę na jakieś odkrycia.

Czy panując nad warsztatem panujesz nad materią emocjonalną zdjęcia? Czy wciąż jest Cię w stanie zaskoczyć efekt końcowy?

Liczę na zaskoczenie. Fotografia jest pełna sprzeczności. Można o niej powiedzieć wszystko. Jest prawdą i fałszem, balsamowaniem i niszczeniem, ratowaniem i uśmiercaniem. Nie można się nudzić.

Człowiek kroczy od inspiracji do inspiracji. Mógłbyś nakreślić swoją drogę kreśląc ją sylwetkami mistrzów? Kto nadal jest niedoścignionym wzorem?

Nie miałem wzorów. Dopiero teraz świadomie znam historię fotografii. Cenię krańcowo różnych autorów. Tych, których prace oglądam zapominając, że jest to fotografia, np Elliot Erwit poprzez fotografów o specyficznym oglądzie świata jak Martin Parr czy autorów, których prace nie są czystą fotografią, np. Jeff Wall, Roger Ballen.

Szukasz tematów czy to tematy same pchają się przed obiektyw?

Szukam i nie jest to łatwe.

Co sprawia Ci największą trudność w fotografii?

Samoświadomość.

Podchodzisz do fotografii ortodoksyjnie czy korzystasz z udogodnień jakie daje technologia XXI wieku?

Korzystam ze wszystkiego, oprócz działań i technik, które podążają za banałem. Technika to udogodnienie i zabawa. Nie można o niej za dużo myśleć, to ślepa uliczka, nic się tak szybko nie starzeje jak nowość. Chyba że ta technika odkrywa nowe, nie znane wcześniej światy wizualne.

Opowiedz o swoim warsztacie.

Przez wiele lat fotografowałem tylko średnim formatem na slajdach. Trochę pracowałem w studio. W studio używałem sprzęt Mamiya. A w świetle zastanym to były też różne kamery Mamiya i Fuji 645 GAzi.

Teraz to lustrzanki cyfrowe Canona, ostatnio 5dMkII, Lumix GF1 i kamera otworkowa (dla równowagi)

Zdobywasz nagrody, wyróżnienia, ale czy da się żyć z fotografii?

Da się, ale coraz trudniej. Publikuję zdjęcia w prasie i innych wydawnictwach. Mam bank fotografii z Polski, www.ga.com.pl

No i pracuję w Akademii Sztuk Pięknych.

Masz jakieś ulubione zdjęcie?

Powiem szczerze. Myślę nad tym pytaniem już kilka minut i nic nie przyszło mi do głowy. To chyba nie mam.

Fotografia cyfrowa zawładnęła światem. Przeszedłeś już na “drugą stronę” czy pozostałeś wierny fotografii analogowej?

Korzystam w 95 procentach z techniki cyfrowej. Myślę, że nie trzeba się zbyt zastanawiać nad technologią i żałować rozlanego mleka. Co innego jest ważne.

Masz jakieś miejsce marzenie, gdzie czujesz, że zrobiłbyś zdjęcie życia?

Nie mam. Przynajmniej sobie tego nie uświadamiam. A zdjęcie życia to raczej nie efekt takiego czy innego miejsca (choć tak może być w przypadku fotoreporterów) tylko pracy nad samym sobą.

Liczyłeś kiedyś ile kilometrów musiałeś przejść, żeby zrobić to jedno zdjęcie,z którego byłeś zadowolony?

Zrobiłem już setki tysięcy km, właśnie w poszukiwaniu zdjęć. Głównie robiąc prace dla wydawnictw. Myślę jednak, że źródła inspiracji tkwią w naszych głowach a większość tematów, którym warto się poświęcić jest obok nas.

Oglądałeś ostatnio jakieś zdjęcie i pomyślałeś dlaczego to nie Ty je zrobiłeś?

Po to chodzę na wystawy i oglądam albumy. Jednak nie odczuwam chorobliwej zazdrości oglądając udane prace, staram się by mnie wewnętrznie wzbogaciły.

Gdzie można zobaczyć Twoje zdjęcia?

www.rawluk.pl

Dziękuję Maćku  za rozmowę.

1. Kiedy to się zaczęło i jaki był ten pierwszy raz?

Mógł być bolesny, nie mieliśmy żadnego doświadczenia w fotografii reportażowej. Byliśmy pewni wyników sesji ślubnej, czyli tzw. “zdjęć plenerowych”, ale reportaż stanowił duże wyzwanie. Nigdy nie robiliśmy zdjęć tego typu, wszystkie nasze dotychczasowe fotografie były w mniejszym lub większym stopniu zaplanowane. Zawsze stawialiśmy na fotografię, w której mogliśmy kreować coś swojego, coś o nas.
Trafiła się nam okazja – ślub znajomej (wielu fotografów ślubnych właśnie tak zaczyna). Spędziliśmy naprawdę wiele godzin na przygotowaniach, oglądaliśmy zdjęcia najlepszych na świecie w tej materii, dokładnie analizowaliśmy kadry, tak by zrozumieć co jest najistotniejsze. Nie zmarnowaliśmy tego czasu, udało się!

2. Czy jest to jedynie forma zarabiania na życie czy również samorealizacji artystycznej? Gdzieś przecież muszą się chyba obie zetknąć, jak wam się je udaje pogodzić?
Jak mawiają “Rób to co lubisz, a już nigdy nie będziesz pracować”! To hasło doskonale oddaje nasz stosunek do tej pracy. Udało nam się znaleźć taką dziedzinę, w której łączymy to co kochamy z możliwością zarabiania na życie.
Cóż więcej można oczekiwać? Zawodowo jesteśmy spełnieni w 100%. To bardzo ważne dla nas, ale również ma ogromne znaczenie i przełożenie na to co robimy, czyli na zdjęcia.

3. Skąd się biorą pomysły? Czy są one narzucone z góry przez klientów? Skąd czerpiecie inspiracje? Macie ulubionych artystów, którzy wywarli na was wpływ?
Przed każdą sesją staramy się poznać jak najlepiej parę młodą. Rozmawiamy na tematy ich zainteresowań, pasji, wykonywanego zawodu, ulubionej muzyki, filmu itd. Bywa tak, że właśnie te rozmowy nasuwają nam pomysły na zdjęcia. Często wystarczy jedno spojrzenie na parę i już wiemy w jakiej stylizacji, w jakim klimacie będą zdjęcia. Są też pary, które mają swoje pomysły lub bardzo podobają się im jakieś konkretne nasze fotografie i chcieliby w podobnym nastroju i scenerii mieć swoją sesję.
A kto na nas wywarł wpływ … hmmm? Tak naprawdę ogromny wpływ na nasze “patrzenie” i tworzenie ogólnie, wywarli artyści zupełnie niezwiązani z fotografią ślubną Frantisek Drtikol, Ivan Pinkava, Joel-Peter Witkin, Jan Saudek, Michael Ackerman, czy Krzysztof Gierałtowski.
Jednak z “działki” ślubnej lubimy jak fotografuje Dorota Kaszuba i Michała Warda, Jeff Ascough, Jessica Claire, Anna Kuperberg.

4. Wykonywane przez Was zdjęcia mocno odstają od tych, które są powszechne na rynku, czy w związku z tym, również klienci, którzy się do Was zgłaszają są w jakiś sposób “specyficzni”? Jak do was trafiają?

Coraz większa grupa młodych ludzi szuka odmiennego sposobu patrzenia od tego, który spogląda na nas z witryn zakładów foto. Scenkowe tła, styropianowe kolumienki i rowery maczane w wapnie powoli odchodzą do lamusa, ustępują miejsca fotografii kreatywnej. Fotografii, która stawia na obraz nie tylko ładny i kolorowy, a raczej będący historią o ludziach fotografowanych, historią prawdziwą, bądź wręcz odwrotnie, wymyśloną, nierealną, bajkową. Ważne jest, że te obrazy nie trzymają się za każdym razem tych samych schematów. Są różne, jak fotografowani ludzi, jak nastroje fotografów.
Jak trafiają klienci? Cóż, oczywiście potęgą jest internet i jego wyszukiwarki. Są również klienci z polecenia, którzy widzieli nasze zdjęcia u znajomych. Całkiem sporo klientów trafia skierowanych bezpośrednio od innych fotografów, którzy mają już zajęte terminy.
Istnieje bardzo fajne miejsce w sieci – Forum Fotografów Ślubnych. To skarbnica wiedzy i wymiany doświadczeń dla fotografów, a zarazem szansa dla par na znalezienie najlepszych w tym kraju.

5. W zdjęciach z wesela wykorzystujecie obiektyw szerokokątny, z którym podchodzicie bardzo blisko do fotografowanych osób, będąc często “w centrum wydarzeń” niczym wojenni fotoreporterzy, dlaczego właśnie tak?

Przygotowując reportaż z tego “jedynego” dnia jesteśmy z parą młodą przez większą część dnia,
od przygotowań poprzez ceremonię, aż do wesela. Chcąc pokazać to co się dzieje naprawdę “wewnątrz” napięcie, stres, radość, miłość nie możemy stać z boku. Długoogniskowe obiektywy i “skradanie się za filarem” to nie nasz styl pracy. Lubimy być tuż obok, ale taka forma pracy wymaga niezwykłego wyczucia. Musimy być blisko, a zarazem prawie niezauważalni i bardzo dyskretni.

6. Zdjęcia sesyjne wykonujecie w różnorodnych wnętrzach i plenerach. Czy przygotowujecie wnętrza w jakiś szczególny sposób, czy korzystacie z elementów zastanych?
Ile czasu zajmuje przygotowanie takiej sesji? Zdarza się, że pomysł na zdjęcie rodzi się dopiero w czasie trwania sesji, na przykład pod wpływem pogody, przypadkowego zdarzenia itp.?

Wszystko zależy od pomysłu na zdjęcia. Staramy się dobierać tak miesca do tematów zdjęć, by móc maksymalnie wykorzystać zasoby danego wnętrza, czy otoczenia w plenerze. Jako uzupełnienie dodajemy jedynie elementy przygotowane wcześniej np. jakiś przedmiot.
99% sesji ślubnych jest wcześniej zaplanowanych. Nieplanowane mogą wyjść jakieś pojedyncze kadry, jednak całość trzyma się dość mocno ram pomysłu, miejsca i czasu. Oczywiście zdarzają się błyskawiczne sesje w trakcie wesele, ale to jest właśnie ten spontaniczny 1%.

7. Jak dzielicie między sobą pracę nad zleceniem? Kto jest od czego?

Nie mamy sztywnych podziałów. Czasem pracujemy w duecie, jednak zdecydowanie częściej solo. Pracę przy zdjęciach i obróbce dzielimy między siebie.

8. Zdradzicie trochę tajemnic warsztatowych?

Żadnych tajemnic nie mamy. Pracujemy w systemie Canon’a używamy stałoogniskowych L-obiektywów ze względu na ich plastykę obrazowania. Zdjęcia robimy w formacie RAW, następnie wywołujemy RAW’y w Photoshopie, wybrane fotografie zamieniamy na czarno-białe, a w kolorowych “podrasowujemy” kolory i to w zasadzie tyle technicznych tajników.
Jednak są to wszystko rzeczy wtórne, najistotniejsze w fotografii jest to “coś” czego nie można wyrazić słowami, to jest tam gdzieś w środku, w głowie, w sercu i po prostu staje się.

9. Jakie plany na przyszłość?
Rozwój i ugruntowanie swojej pozycji na rynku polskim i nie tylko. Tak naprawdę jesteśmy na początku swojej drogi, za nami dopiero jeden sezon ślubny. Choć mamy już małe osiągnięcia, zostaliśmy przyjęci do “WEDDING PHOTOJOURNALIST ASSOCIATION” (WPJA) i “THE ARTISTIC GUILD OF THE WEDDING PHOTOJOURNALIST ASSOCIATION” (AGWPJA).
To prestiżowe, międzynarodowe stowarzyszenia, zrzeszającego najlepszych fotografów ślubnych na świecie.
Z nowinek … właśnie rozpoczęliśmy pracę wraz z dwoma innymi duetami fotograficznymi nad stworzeniem grupy promującej “alternatywną” fotografię ślubną. Prace właśnie trwają ale już niedługo będzie można nas zobaczyć w sieci.

Strona Eli i Michała: www.barteczko.pl