Aparaty half-frame pojawiały się od tego czasu na rynku aż do lat 90-tych XX wieku. Największą popularnością cieszyły się w latach 1950-1965, wtedy też powstały takie aparaty jak Olympus Pen czy Canon Demi.

Większość liczących się w tamtych czasach firm fotograficznych miało w swojej ofercie aparaty o rozmiarze klatki 18×24mm. Były wśród nich aparaty z celownikiem lunetkowym, dalmierze, lustrzanki, a jedna z ostatnich konstrukcji Yashica Samurai była lustrzanką z auto-focusem.

Chajka2

Obiektyw: Industar-69
Ogniskowa: 28mm (odpowiednik 39.2mm dla małego obrazka)
Zakres przysłon: 2.8 – 16
Zakres ostrzenia: od 0.8m do nieskończoności
Czasy migawki: 1/30 – 1/250 oraz “B”.
Rozmiar klatki: 18×24mm (half frame, proporcje 4:3)

Jest to solidny aparat o zwartej, metalowej konstrukcji. Ma wymienny obiektyw (choć osobiście nie znalazłem innych obiektywów poza tym zamontowanym w aparacie) mocowany gwintem M39. Migawka centralna zamocowana jest na stałe w aparacie, tuż za ostatnią soczewką obiektywu. Kadr zorientowany jest pionowo. Przy tym rozmiarze klatki, dźwignia naciągu filmu ma krótki skok, i jeśli zajdzie potrzeba daje niezłą szybkostrzelność, a do zapełnienia są 72 klatki, bo tyle ich mieści się na standardowym filmie 135/36.

Obiektyw Industar-69 daje ostry, kontrastowy obraz. Jego przednia soczewka jest dość głęboko schowana w obudowie przez co jest mniej narażona na porysowanie jeśli nosi się aparat w kieszeni oraz zastępuje to osłonę przeciwsłoneczną :). Centralna migawka jest cicha (słychać tylko lekkie pyk!) i nie powoduje wstrząsów.

Jedyną dla mnie bolączką przy korzystaniu z tego aparatu jest powrotne zwijanie filmu. Do tego celu służy znajdujące się na spodzie aparatu pokrętło, które trzeba jednocześnie odciągać i obracać w czasie zwijania filmu.

Do czego się nada?

Ponieważ jest to aparat fotograficzny to do robienia nim zdjęć. Nie mam zamiaru tego apratu tutaj komukolwiek polecać i udowadniać, że jest doskonały do tego czy owego. Ja robię nim zdjęcia na dwa sposoby.

Jest to jeden z moich kieszonkowych aparatów do noszenia gdziekolwiek, gdzie nie chce mi się zabierać torby i napychać jej kilkoma rolkami filmu. Jedna rolka w aparacie i opcjonalnie jedna w kieszeni, to i tak czasami za dużo.

W drugim bawię się zestawianiem sąsiadujących na negatywie kadrów, które łączę w pary lub zestawy trzech ujęć. Czasami są one przemyślane, a kiedy indziej zdaję się na przypadek. Jest to jednocześnie niezły sposób na dokończenie filmu znajdującego się w aparacie :)

Więcej zdjęć można zobaczyć tu: http://szu2.pinkpixel.pl/index.php?/projects/nika/

Przychodzi mi do głowy taka refleksja.
Praktycznie codziennie kupując różne produkty, dostajesz jako bonus pinhole camerę.
Wystarczy tylko zrobić dziurkę. Czyż to nie piękne?
Ciekawe kiedy w dziale foto w mediamarkt zaczną sprzedawać np. pudełka po butach czy puszki po piwie.

Producent: Agfa Camera-Werk.Munich, Germany.
Rok produkcji: 1960
Format klatki: 4×4 cm
Film: 120
Czasy: B, 1/30s, 1/100s
Obiektyw: Agfa Agnar 6,3/55
Przysłona: 6,3, 11

Korpus wykonany jest z plastiku + wytłoczki z aluminiowej blaszki na górnej ściance i wokół obiektywu. Aparat jest bardzo lekki, co niektórzy uważają za wadę, dla mnie to zaleta – mniej do dźwigania, co w sytuacji kiedy mamy ze sobą nie tylko Isoly jest moim zdaniem istotne.

Ma blokadę podwójnej ekspozycji, blokującą spust do momentu kiedy pokrętłem przesuwu filmu nie nastawimy nowej klatki. Na tylnej ściance jest “czerwone lipko” pokazujące nr klatki nadrukowany na owijce filmu 120.

Ostrość ustawia się przy pomocy skali odległości, kręcąc obiektywem. Przy przysłonie 6,3 lekko winietuje w rogach, robi to niezbyt mocno i ładnie domyka tym kadr. Przy dobrych warunkach (kontrastowych) i przy przysłonie 11 obiektyw rysuje ostro, przy 6,3 delikatnie “mydli”. Na obiektyw można założyć wyłącznie filtry nasadkowe o średnicy 30mm. Nietypowy rozmiar klatki pozwala na zrobienie 15 zdjęć na standardowym filmie 120.

Zdjecia wykonane Agfą Isoly

Mój egzemplarz jest już mocno poobijany, stracił ozdobne blaszki wokół celownika i na jego górnej obudowie, ale poza tymi kosmetycznymi niedostatkami, nadal robię nim zdjęcia.

Więcej zdjęć wykonanych Agfą Isoly możecie obejrzeć tutaj.