http://www.pinkpixel.pl/2010/04/bez-przesady-z-plagiatami/ Kolejny blog oparty na WordPressie Mon, 16 Jan 2012 15:31:38 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 hourly 1 http://www.pinkpixel.pl/2010/04/bez-przesady-z-plagiatami/comment-page-1/#comment-120 tnt Sat, 01 May 2010 15:45:41 +0000 http://www.pinkpixel.pl/?p=1226#comment-120 Jeśli założymy, że coś co nazywamy fotografią powstało w 1839 roku i trwa do dnia dzisiejszego właściwie w niezmienionej formie (zmieniają się tylko możliwości techniczne), a w ostatnich latach, kiedy aparaty trafiły pod strzechy dzięki technologii cyfrowej i połowa ludzkości "pstryka" bez opamiętania rejestrując biliony zdjęć, to przez blisko 200 lat powstało tyle zdjęć i ludzi i sytuacji i obiektów i pejzaży i kompozycji, że jest wręcz niemożliwym żeby jakiś procent w tej masie uwiecznionego materiału nie był podobny do innego już wcześniej sfotografowanego. Wychodzi na to, że jeżeli ktoś będąc w Paryżu sfotografuje wieżę Eiffla, to wcześniej powinien jakimś cudem przejrzeć wszystkie możliwe zdjęcia wieży i znaleźć takie ujęcie jakiego jeszcze nikt nigdy wcześniej nie zrobił, bo w przeciwnym razie powinien, zaraz po naciśnięciu spustu migawki, udać się na posterunek policji, aby poinformować o popełnieniu plagiatu. A jeśli zdecydujesz się zamieścić taką fotkę w którejś ze swoich publikacji, od tego momentu drżysz czy nie przyjdzie wezwanie do sądu, który wymierzy karę o absurdalnie astronomicznej wysokości, bo ktoś cię ubiegł. Paryż z miasta zakochanych stałby się miastem aresztowanych. Jeszcze taka jedna refleksja. Jeśli aparat byłby jak gumka do ścierania i każde "pstryknięcie" wymazywałoby fotografowany obiekt, to świat pewnie byłby już po prostu białą plamą. Jeśli założymy, że coś co nazywamy fotografią powstało w 1839 roku i trwa do dnia dzisiejszego właściwie w niezmienionej formie (zmieniają się tylko możliwości techniczne), a w ostatnich latach, kiedy aparaty trafiły pod strzechy dzięki technologii cyfrowej i połowa ludzkości “pstryka” bez opamiętania rejestrując biliony zdjęć, to przez blisko 200 lat powstało tyle zdjęć i ludzi i sytuacji i obiektów i pejzaży i kompozycji, że jest wręcz niemożliwym żeby jakiś procent w tej masie uwiecznionego materiału nie był podobny do innego już wcześniej sfotografowanego. Wychodzi na to, że jeżeli ktoś będąc w Paryżu sfotografuje wieżę Eiffla, to wcześniej powinien jakimś cudem przejrzeć wszystkie możliwe zdjęcia wieży i znaleźć takie ujęcie jakiego jeszcze nikt nigdy wcześniej nie zrobił, bo w przeciwnym razie powinien, zaraz po naciśnięciu spustu migawki, udać się na posterunek policji, aby poinformować o popełnieniu plagiatu. A jeśli zdecydujesz się zamieścić taką fotkę w którejś ze swoich publikacji, od tego momentu drżysz czy nie przyjdzie wezwanie do sądu, który wymierzy karę o absurdalnie astronomicznej wysokości, bo ktoś cię ubiegł.
Paryż z miasta zakochanych stałby się miastem aresztowanych.
Jeszcze taka jedna refleksja. Jeśli aparat byłby jak gumka do ścierania i każde “pstryknięcie” wymazywałoby fotografowany obiekt, to świat pewnie byłby już po prostu białą plamą.

]]>